ვის უწევს მფარველობას საქართველო?


საქართველოს 2 მოქალაქე, დარეჯან კოხტაშვილი და ბაბუცა გორდაძე 25 ოქტომბრიდან მალაიზიის ციხეში ელიან სასამართლო პროცესს, რომელიც დღეს ან ხვალ უნდა გაიმართოს. მათ ბრალი ედებათ მალაიზიაში დიდი რაოდენობით ნარკოტიკის შეტანა, რაც ადგილობრივი კანონმდებლობით სიკვდილით ისჯება. სასამართლოს გარდა ეს ორი ადამიანი ელის შველას საქართველოს ხელისუფლებისგან, რომელიც ჯერჯერობით მხოლოდ იმაში გამოიხატა, რომ მალაიზიაში გაგზავნილ იქნა კაცი, რომელმაც ჩამოიტანა ამბავი _ ისინი მართლა საქართველოს მოქალაქეები არიანო.
1 კვირის განმავლობაში საქართველო  უყურებს იმ ტრაგიკომიკურ ფართხალს, რომლითაც დაკავებულია ქვეყნის საგარეო უწყება. გრიგოლ ვაშაძის უწყება, რომელიც არ უშვებს მომენტს საკუთარი დიპლომატიური წარმატებების და ძლევამოსილების დასაპიარებლად, ერთი კვირის განმავლობაში ვერ დაკავშირებია მალაიზიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს. მიზეზი თურმე ყოფილა სხვაობა დროში, მალაიზია შორსაა და აქ რომ დილაა, იქ უკვე საღამოა, ამ უსერიოზულესი მიზეზის გამო ვერ მომხდარა ვაშაძის დაკავშირება მის მალაიზიელ კოლეგასთან. ქვეყნის პირველი დიპლომატი ძილს ხომ არ დაიფრთხობდა ორიოდე მოქალაქის გამო, ამიტომაც საქმე გადაბარებულ იქნა საქართველოს ელჩზე უკრაინაში გრიგოლ ქათამაძეზე, რომელიც, უნდა დაკავშირებოდა მის კოლეგა მალაიზიელ ელჩს უკრაინაში, რათა იმას გაერკვია რა ხდებოდა. 2 დღე ქათამაძე ელოდა პასუხს კოლეგისგან, რომელსაც ვაშაძის მაგვარად ძილი ერჩივნა შეწუხებას და ბოლოს, მოხდა დიდი დიპლომატიური გარღვევა _ გადაწყდა, რომ ვაშაძე ტელეფონით დაელაპარაკებოდა მალაიზიის საგარეო საქმეთა მინისტრს. სად უკრაინა და სად მალაიზია? იქნებ ჩვენი ელჩი ჩინეთში მეტს მოახერხებდა? თუ ქათამაძეს უფრო მეტი შეუძლია ვიდრე ვაშაძეს? მაშინ რაში გვჭირდება მინისტრად კაცი, რომელმაც 7 დღეში ვერ მოახერხა მოეძია მისი მალაიზიელი კოლეგის ტელეფონი, ცოტა ხანი მოეთმინა და დაერეკა ვითარების გასარკვევად? სხვათაშორის იგივე ვალდებულება აქვს საქართველოს პრეზიდენტსაც, რომელსაც ხმა არ ამოუღია ამ ამბავზე.
საქართველოს მოქალაქის პასპორტზე წერია „პასპორტის მფლობელს მფარველობას უწევს საქართველო“. ნეტავ რას უნდა ნიშნავდეს ეს სიტყვები? აქ არსად არ არის მითითებული, რომ საქართველო მფარველობას არ უწევს ნარკოტიკების გადამტან მოქალაქეებს, არალეგალებს, უმუშევრებს ან პატიმრებს. გამოდის რომ ან ყველას თანაბრად უწევს მფარველობას, ან მფარველობს მხოლოდ ელიტას ანდა პასპორტში უეცრად გაპარულა რაღაც უცნაური ფრაზა. ვერც მოქალაქე ვაშაძე და ვერც მოქალაქე სააკაშვილი ვერ იტყვიან, რომ მოქალაქე კოხტაშვილი და მოქალაქე გორდაძე არ არიან მათ მსგავსად თანაბრები საქართველოს კონსტიტუციისა და კანონმდებლობის წინაშე, მაშნინ რატომ არ ჩანს რომ პირველი ორი, თანამდებობაზე მყოფი მოქალაქე რეალურად ზრუნავს სიკვდილის პირას მყოფ ორ მოქალაქესა და დანარჩენ უბრალო მოქალაქეებზე? ერთიც და მეორეც იმიტომ ზიან თავის სავარძლებზე, რომ იზრუნინ საქართველოს მოქალაქეებზე.
პირველდ ინტერნეტში ( „თბილისის ფორუმზე“)რომ არ გახმაურებულიყო ეს ამბავი, არც საგარეო უწყება და არც სახელისუფლებო მედია არ ჩქარობდნენ ხმის ამოღებას. თუ არ გავრცელდებოდა, იმ ქალებს სადღაც მალაიზიაში ჩამოახრჩობდნენ და პრობლემაც არ იქნებოდა. მაგრამ რადგან ამბავი გახმაურდა, ქართულმა დიპლომატიამ ფაციფუცი დაიწყო და ერთ კვირაში თურმე საოცრება გააკეთა, დაგეგმა ვაშაძის სატელეფონო საუბარი! თქვენც ხომ არარეალურად გეჩვენებათ? ეს ცის ტოლა ვაშაძე, ოკუპანტ დათვთან მებრძოლი დიპლომატი და მთელი მისი პროფესიონალი უწყება ვერ ახერხებს ტელეფონის პოვნას… რთულია საგარეო საქმეთა მინისტრი იდიოტად ჩათვალო, მაშინ იდიოტი გამოვა მისი დამნიშნავიც და შესაბამისად დამნიშნავის ამომრჩეველიც. მაშინ გამოდის, რომ საგარეო უწყება უბრალოდ ოპერატიული მოქმედების პოზას იჭერს, რათა ბოლოს, როცა პროცესი გაიმართება მხრები აიჩეჩოს და თქვას _ რა ვქნათ, ყველაფერი გავაკეთეთ ჩვენი მოქალაქეების გადასარჩენად მაგრამ ქვეყნებს შორის დროებში დიდი განსხვავება იყოო. ხელისუფლებას რეალურად არ ედარდება იმ ორი მოქალაქის ბედი, სხვა საქმეები აქვს თავზე საყრელად, რა დროს უბრალო მოქალაქეებია.
საბერძნეთი  ევროპაში ლიდერია ქართველი ემიგრანტებით. ქალაქებიდან კი ათენი ლიდერია არალეგალ ქართველთა რაოდენობით. ათენის ცენტრში არის ერთი კვარტალი, რომელშიც თავს პატარა საქართველოში იგრძნობთ, მაღაზიებზე ქართული წარწერები, ქართული ტურისტული ფირმები „წალკა ტური“, „კახეთი ტური“ „დუშეთი ტური“ და ა.შ. ქართველ ქალთა უმრავლესობა იქ მუშაობს შინამოსამსახურედ, მამაკაცები ხელოსნებად. არიან ქურდებიც. კვარტალი ქართველთა შეკრების ადგილია, იქიდანვე იგზავნება ფული და ნივთები საქართველოში, იქვე მოქმედებს არალეგალური შრომის ბირჟაც. ქართული კვარტალის გვერდით არის რუსული, ინდური და ჩინური კვარტლები. ბერძენ ჟურნალისტებთან საუბრისას ირკვევა  რომ ყოველწლიურად საბერძნეთში 200 ათასამდე არალეგალი შედის, ძირითადად ალბანეთიდან, რუმინეთიდან, ინდოეთიდან, პაკისტანიდან და აფრიკიდან, მათ შორის არიან ქართველებიც, რომლებიც არალეგალობის გამო იძულებულნი არიან იმუშაონ შავ სამუშაოზე და ისიც ნახევარ განაკვეთზე. პოლიციასთან შეხება დაახლოებით 200 ევრო ჯდება, მაგრამ ის პოლიციელები კვლავ ბრუნდებიან მორიგი 200 ევროს მისაღებად, და ერთ მშვენიერ დღესაც, როცა ქართველის ჯიბეში არ უდევს ქრთამი, მას დეპორტაცია გარანტირებული აქვს. ათენი-თბილისის რეისზე დეპორტირებულები მგზავრთა მინიმუმ ნახევარს შეადგენდნენ, ერთ-ერთი მათგანი, 25 წლის გოგონა 2004 წელს წავიდა საბერძნეთში, მოეწყო სამუშაოდ,  გათხოვდა და გააჩინა შვილი, მაგრამ ახლა დაიჭირეს და უკან გამოუშვეს. თუმცა დაჭერასა და თვითმფრინავში ჩასმამდე იყო 10 დღიანი ციხე, რომელიც მას კოშმარად დარჩა. ბერძენი პოლიციელები ამცირებდნენ და შეურაცხყოფას აყენებდნენ საქართველოს მოქალაქეებს, რამდენიმე პატიმარი ქალბატონი კი მზად იყო საკუთარი სხეულით დაემსახურებინა ელემენტარული ჰიგიენური პირობები. ამ ისტორიის მომყოლი გოგონა შეძრული იყო ცალკე ბერძენი სამართალდამცველების და ცალკე ქართველი ქალების ქცევით, მაგრამ მის მონათხრობში ერთხელაც არ იყო ნახსენები საქართველოს საელჩო საბერძნეთში, ჩვენი საგარეო უწყება და მითუმეტეს ის უშინაარსო წარწერა პასპორტზე. უცხოეთში მცოვრები და მომუშავე ქართველები ვერ გრძნობენ, რომ ქართული სახელმწიფო მათ რამეში გამოადგება, ვერ გრძნობენ ქართული საელჩოების არსებობას, ვერ გრძნობენ საქართველოს, როგორც თავის მოქალაქეებზე მზრუნველი სახელმწიფოს არსებობას. მალაიზიაში დაჭერილი ორი ქართველის ისტორია ქართული საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდა იმიტომ, რომ ეს მოხდა ქვეყანაში, სადაც მათ სიკვდილი ელით იმ დანაშაულისთვის, რომელსაც მათ აბრალებენ.  იმ ორი ქალის მსგავსად საქართველოს ათასობით მოქალაქე ზის თურქეთის, საბერძნეთის, ავსტრიის, ესპანეთის, ჰოლანდიის, საფრანგეთის, იტალიის, კვიპროსის, უკრაინის, სომხეთის და აზერბაიჯანის ციხეებში. რამდენ მათგანზე აქვს ინფორმაცია საქართველოს საგარეო უწყებას? მაინცდამაინც სიკვდილით დასჯა უნდა ემუქრებოდეს ადამიანს, რომ მისით ვასაძე დაინტერესდეს და ისიც მხოლოდ სამუშაო საათებში? ახლახანს გაამართლეს კიდევ ერთი საქართველოს მოქალაქე, რომელმაც ეგვიპტეში ტრეფიკინგით დაკავებული ეგვიპტელი თავდაცვისას მოკლა. რა გააკეთა საგარეო უწყებამ იმ კაცის დასაცავად? რა გაკეთდა იმ ქართველებისთვის, რომლებიც აიყვანეს სომალიში ან ქართველებისთვის, რომლებიც დააპატიმრეს ფილიპინებში?ასეთი, გახმაურებული და გაუხმაურებელი ფაქტები ასობითაა და ყველგან ერთი და იგივე დასკვნა _ ქართული დიპლომატიისგან ქმოქალაქეთა იგნორირება ან უსუსურობა მოჩვენებით მოქმედებაში.
ვაშაძეც, სააკაშვილიც და დღევანდელი რეჟიმიც პასუხისმგებელნი არიან საქართველოს მოქალაქეებზე. მათი პასუხისმგებლობა დაიწო ხელისუფლებაში მოსვლით და გაასმაგდა მას შემდეგ, რაც მათმა მმართველობამ აიძულა ქართველები დატოვონ სამშობლო და თავის გადასარჩენად სხვა ქვეყნებში მონებად წავიდნენ. ვის უხარია ბერძენი მოხუცისთვის უკანალის წმენდა, კვიპროსის პლანტაციებში კაპიკებზე შრომა ან მალაიზიაში ნარკოკურიერობა? საქართველოს მოქალაქეთა 1/3 დღეს იძულებულია იცხოვროს სამშობლოსგან შორს, რათა გადარჩეს, დარჩენილი 2/3-ის ნახევარი კი ოცნებობს ქვეყნის დატოვებას. ვისი ბრალია ეს? ვინ აიძულებს მათ წავიდნენ საბერძნეთში, უკრაინაში, ისრაელში, რუსეთშა და სხვა ქვეყნებში? სულ ერთი თვის წინ ხელისუფლებამ, რომელსაც ფული შემოაკლდა, დაატერორა წვრილი მოვაჭრეები. ბევრი ციხეში ჩასვა, დანარჩენებს ათასობით ლარი მიატანინა თავისუფლების სანაცვლოდ. რა გასაკვირია, რომ ახლო მომავალში საქართველო კიდევ უფრო დაიცალოს, ულუკმაპუროდ და უსახლკაროდ დარჩენილ ადამიანებს არც ხელისუფლების, არც სამართლის და არც მომავლის იმედი არ აქვთ და ბერძენის უკანალის წმენდა ურჩევნიათ საქართველოს ხელისუფლების უკანალის ამბორს.

რთულია იყო ოპტიმისტი მალაიზიაში დაკავებული ქართველი ქალების მომავლის მიმართ. ის ქვეყანა არ სცნობს კომპრომისებს, როცა საქმე ნარკოტიკს ეხება, მაგრამ უფრო რთულია გრძნობდე, რომ შენ, როგორც საქართველოს მოქალაქე მალაიზიაშიც და დანარჩენ მსოფლიოშიც ხარ არარაობა. არა იმიტომ, რომ მსოფლიო გვიყურებს ჩვენ, როგორც არარაობა ქვეყნის მოქალაქეებს, არამედ იმიტომ რომ ჩვენი ქვეყნის ხელისუფლებისთვის ვართ არარაობა, უბრალო სტატისტიკა, რომელიც საინტერესო ხდება მხოლოდ საარჩევნო ურნასთან, სხვა შემთხვევაში კი 4 მილიონის ბედი ერთი მუჭა მმართველი ბანდისთვის ისეთივე სიცარიელეა, როგორც ქართულ პასპორტზე წაწერილი სიტყვები    „პასპორტის მფლობელს მფარველობას უწევს საქართველო“

3 responses to this post.

  1. Posted by anna on November 20, 2010 at 8:29 pm

    vaime kaxa ramdens wer?😀 saintereso kia, magram tvalebi michreldeba da gamoyavi abzacebit mainc😀 rac seexeba statiis girebulebas, mshvenieria , ra vtqva agar vici , vdumvar😀

    Reply

    • მადლობაა, შენ ხომ გითხარი, რომ წინასწარმეტყველება სრულდება მგონი :D:D:D:D:D

      Reply

  2. Posted by dato darbaidze on November 21, 2010 at 6:59 pm

    ravici eg xalxi ki mecodeba magram ragacatom vtvli rom narkotikebis shemomtani tu gamyidveli chemi azrit ki imsaxurebs rogorc minimum uvado patimrobas….

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: